Sokaklar çok sessizdi üşüyordu o,
Kaldırımlarda, sokaklarda sabahlıyordu o,
Ceketi yamalıydı pantolonu yırtıktı,
Diğer çocuklardan tek farkı,
Evsiz, ailesiz olmasıydı,
Çöplerde bulduğu kuru ekmek hem katığı hem aşıydı.
Yine akşam olacaktı yine sokaklarda sabahlayacaktı.
Kim bilir beklide yatacak bir yer bile bulamayacaktı.
Ama çaresi yoktu yine kendi kendinin çaresi kendi olacaktı.
Sabah olmuştu yine düşündü çöplerde ne bulacağım diye.
Her çocuk gibi sıcak bir evin hayali vardı onunda düşlerinde.
O düşüncelere dalınca dayanılmaz bir acı saplandı çocuk yüreğine.
O zaman içten içe kin duydu onu bu hale getiren ailesine.
Okul önünden geçiyordu birden içi burkuldu,
Bir kenara çekilip kendince hayaller kurdu.
Önüne fırsat konsa her gün büyük heveslerle giderdi okuluna,
O da okur o da adam olurdu,
Kendine bu çocuklardan ne farkım var diye sordu,
Belki sokaklarda yaşıyordu ama o da okumak istiyordu.
Gece yine olmuştu, yüzü yine solmuştu,
Hava öyle soğuktu ki hem üşüyor hem ağlıyordu,
Bulduğu eski bir karton parçasıyla üzerini örtmeye çalışıyordu
Ne yapsa faydasızdı bunu o da biliyordu.
Gözlerini evlerden yanan ışıklar vurmuştu,
Bir gününü sıcak bir evde geçirse sıcacık bir tas çorba içse,
Nasıl da mutlu olurdu.
Hepsi hayaldi hayal olarak kalacaktı biliyordu.
Yavaş, yavaş kapandı yaşlarla dolu gözleri,
Sabah olunca buz kesilmişti her yeri,
Yüzünde çocukça mutlu bir tebessüm belirmişti.
Güzel bir rüya görmüştü gülmüştü çocuk yüzü,
Her sabah ki, gibi uyanamadı bir daha,
Artık o ıssız sokaklar ona ev sahipliği edemeyecekti.
O artık mutluydu çünkü sonsuz bir uykuya gitmişti.
