Sokaklar çok sessizdi üşüyordu o,
Kaldırımlarda, sokaklarda sabahlıyordu o,
Ceketi yamalıydı pantolonu yırtıktı,
Diğer çocuklardan tek farkı,
Evsiz, ailesiz olmasıydı,
Çöplerde bulduğu kuru ekmek hem katığı hem aşıydı.
Yine akşam olacaktı yine sokaklarda sabahlayacaktı.
Kim bilir beklide yatacak bir yer bile bulamayacaktı.
Ama çaresi yoktu yine kendi kendinin çaresi kendi olacaktı.
Kaç acının gölgesinde kaldı yüreğim.
Sevmiyorsan söyle ben çekileyim.
Her halinden belli ya beni sevmediğin.
Ben kıyamadıkça seni kendim tükendim.
Düğüne gider yolladık seni asker ocağına.
Teslimdin artık vatanın sevgi dolu kucağına.
Dua ettim hep umut yazılsın diye alnına.
Bilemezdim ki ben şehitlik yazılmış benim oğluma.
Dönerim elbet dedin üzülme canım anam.
Sesin umut dolu geliyordu hep uzaklardan.
Dönmezsen bana yavrum buna nasıl dayanamam.
Oy benim canımın canı kıydılar sana ne istediler körpecik canından.
Bizim buralarda tekbir sesleri yankılanır asker uğurlanırken.
Yürekler bambaşka olur yankılanan tekbirlerden.
Sen benim oğlumsun asilliğin okunuyor yüzünden.
Gitmek vardı da demedin düşünmedin yavrum dönmek yok o yerden.
Oğlunu bir kurşun esir aldı deselerdi inanmazdım gözüm.
Ağlıyorum sana kuzum içleri yaktı ağıtlar dilimde kaldı sözüm.
Biliyorum biriciğim ağıtlar olmuyor çözüm.
Benim güzel yavrum kınalım tekbir sesleriyle geliyorsun bayraklara sarılmışsın bugün.
Sende benim gibisin sende farklısın sandım bende yanıldım işte.
Acımadın kıydın sen seni seven bu kalbe.
Korkma bu ne ilk ne de son öldürmez beni bu darbe.
Yüreğim tükendi günah yar seni sevmekle.
Ne adı lazım ne de kim olduğu önemli olan tek şey ona olan aşkım.
Ne yeri belli ne de zamanı bildiğim bir gerçek var o da onun bana bıraktığı bu acı ve gözyaşım.
Yalnızım, umutsuzum, mutsuzum sensizlik yaktı yüreğimi sevgin benim ilk göz ağrımdı.
Bilemedim sevmek ölmekmiş helal olsun öğrettin bana alev alev yanmayı.
Seni o sevdi utansın şimdi.
Ben ona sevme dedim dinlemedi beni.
Şimdi kanıyor, yanıyor tüketti kendini.
Sevme demiştim ona sevme o haini.
Sen başkasının olmuşsun dün öğrendim bunu.
Olsun bir tanem sen mutlu ol görmesin gözlerim umutsuzluğunu.
Ağlasam da göstermem acıtmam canını asla sanma yar bende unutulduğunu
Kalbim nikâhlı sana bu can sana feda olsa ölse yar söyle çok mu?
Düşündüğünüz oluyor mu bazen çok şeyi değiştirdik çok şeyi bitirdik.Sevgiyi kaybettik,bencilleştik.Umutlarımıza tutunmayı unuttuk,elimizdeki değerlere sahip çıkmayı onların bize kattığı mutlulukları,canımız istedikçe yürekten ağlamayı canımız istedikçe yürekten gülmeyi unuturken artık neleri geri plana attığımızın farkında olmadan yitirdiğimiz değerler,sancılı uykuların korkuttuğu hayaller gibi nefes almak zorlaştı sanki yaşamın kendimizi mutlu hissedebildiğimiz kadar bizim olduğu gerçeğine gözümüzü kapattık.
Kendi kendine bir şeyler kazandırmak istersen yürekten ve inanarak uzak değildir aslında bunu başarmak.Doğruluk bir erdemdir mesela.Dürüst olmak yapmacık duygulara meydan vermemek.Görümünün dışına taşmadan olduğu gibi sade ve saydam.Çevremiz bizi bu erdemlerle sever, sayar.Bize inanır.Bizimde kendimize inanmamız gerekir tabi.Yüzlere takılan maskeler her, geç düşer.Onun iyisi mi kendi gerçeklerimizle gerçekçiliğimizle var olmalıyız.
Sen hayatın armağanıyım bana.
Gücüm yok artık bu gidişe dur demeye gücüm yok dayanmaya.
Beni terk ettiğin gün dünya durdu lanet ettim yaşamaya.
Yemin ettim o gün benden aldığın umutları senden almaya.